Historia życia kapitana Wojska Polskiego, który walczył o wolność Polski i Francji, a swoje miejsce spoczynku znalazł w Londynie.
Młodość i służba wojskowa w II RP
Feliks Babula urodził się 21 maja 1912 roku w miejscowości Smoczka koło Mielca (województwo rzeszowskie) jako syn Józefa i Marii Babulów. W rodzinnym Mielcu ukończył szkołę powszechną oraz gimnazjum. Związany z wojskiem od młodych lat, wstąpił do 3-letniej Szkoły Podchorążych Piechoty (S.P.P.).
Służył zawodowo w Wojsku Polskim w czasach II Rzeczypospolitej, gdy na czele rządu stał Marszałek Józef Piłsudski.
(INSERT PICTURE #1)
Kampania wrześniowa i walki we Francji
Po wybuchu II wojny światowej w 1939 roku Feliks Babula brał czynny udział w walce w obronie Ojczyzny. Gdy Polska poniosła klęskę pod naporem agresorów, nie złożył broni. Przedostał się przez Jugosławię do Francji, aby kontynuować walkę z okupantem.
We Francji służył jako porucznik (dowódca kompanii karabinów maszynowych) w 6 Pułku Piechoty (6th Polish Infantry Regiment). Szczególnym męstwem wykazał się w czerwcowych walkach 1940 roku:
- 16 czerwca 1940 r. pod Belfort: Wykazał się wyjątkową odwagą i opanowaniem podczas gwałtownego bombardowania jego pozycji.
- 19 czerwca 1940 r. pod Vauffrey: Powstrzymał natarcie sił wroga, co umożliwiło całemu batalionowi bezpieczne wycofanie się na nową linię obrony.
Za te bohaterskie czyny Rząd Francuski odznaczył go Krzyżem Wojennym z Brązową Gwiazdą (War Cross with Bronze Star / Croix de Guerre).
Życie na emigracji i pamięć
Po zakończeniu II wojny światowej ze względów politycznych Feliks Babula nie mógł powrócić do rządzonej przez komunistów Polski. Zamieszkał w Londynie, dzieląc los wielu polskich żołnierzy na uchodźstwie.
W 1952 roku poślubił Austriaczkę o imieniu Elizabeth. W Wielkiej Brytanii spędził resztę swojego życia.
Kapitan Feliks Babula zmarł 11 października 1978 roku w Londynie. Został pochowany na tamtejszym cmentarzu wśród swoich wojskowych kolegów i towarzyszy broni.
Cześć Jego Pamięci! Służył wiernie swojej Ojczyźnie – Polsce.
(INSERT PICTURE #2)
Materiały i notatki do artykułu przekazała bratanica, Eva Urban.

